از: حميد رضا شيرعلی (مهرآيين)

لبالب از غم ِ عشقت ، سحر به بانگِ حزین
به خاکِ پاکِ تو میهن ز دیده خون بارم
به پای مسندِ هرمزد ، روشن البرزت
شکایتی ز دل ِ تار ِ اهرمن دارم
به دست ، برسمی از گوهرین بهشتِ خرد
گیاهِ دلکش ِ گاهان به سینه می کارم
به سرزمین ِ رگا ، زادگاهِ نور و اشا ،
به آبِ دیده و دل ، حمد و سجده می آرم
گذاری ام اگر از کفر ، چامه یی گویم
ز سینه ، جامه دران ، دین ِ دینه بردارم
به یادِ مُلکتِ دارا ، سکندران ، زین پس
به گوی خاطره و چوبِ دخمه بسپارم
به دیده ز آیه ی ارتنگ ، نقش ِ جان بخشم
نقوش ِ روشن ِ عرفان ، به دل بینگارم
هرآنچه از رهِ شادی و عقل و حافظه بود
شعور ِ مزدکی اش گیرم و روان دارم
دگر ز چوبِ من و میخ ِ تازیانه مگو
که من ز کارگه ِ خشم و کینه بیزارم
کنون که فصل ِ جدایی و شهر ِ تاریکی است
دوباره خسته از این ارّه های تکرارم
دوباره قصه ی کردار ِ نیک می گویی
جدال ِ علم و عمل کرده غرق ِ پندارم
سرم کنون که شده است آشیانه ی شیطان
تو ای ملک گذری کن ز شطح ِ گفتارم
تو برج ِ عاج ِ مرا مشکن از وظیفه ی خویش
چو زیر گوشه ی محرابِ توست دیوارم
گذشت در رگِ سجاده ام چو خاکِ وطن
حجامت از تو نخواهد روان ِ بیمارم
روان نموده یی از سر به پا چو فکر ِ مرا
به زیر ِ تیغ ِ تراشت ، کنون قلم وارم
وطن هر آنچه به بازار ِ توست ، بُنجُل و ناب ،
گذار بر سر ِ راهم ، به جان خریدارم ..

www.savepasargad.com